იოსებ მჭედლიშვილის დღიურზედ

 2025 წლის 6 მარტია და დავასრულე იოსებ მჭედლიშვილის დღიური, რომელიც დროის მანქანასავით აღმოჩნდა წინა საუკუნის 20-30 იან წლებში. 

იმდენად მკაფიო რეალობა იყო, ასე მეგონა ხელის გაწვდენაზე იყო ეს საუკუნის წინანდელი ამბები. საქართველოს გასაბჭოების პერიოდი, საბჭოთა წლები - შიმშილი, შიში, ტერორი, სიცივე, უნდობლობა... 

და თან... ცუდია მაგრამ მეცნობა ბევრი სიტუაცია. დღევანდელობასთან პარალელის გავლების დონეზე მეცნობა. საშინელი შეგრძნებაა. მინდა წლების შემდეგ, თუკი კიდევ წავიკითხავ ამ დღიურს აღარ მქონდეს ეს ძალიან ახლობლური განცდა. მინდა ვფიქრობდე - რა კარგია რომ ეს ყველაფერი წარსულში დარჩა. 

ღრუბელი ცხრა

საღამოა... აქტიური დღის მერე ჩემს ჩემოდანს მივათრევ ... კიელცედან ვარშავაში მიმავალ უზარმაზარ, ორსართულიან ავტობუსს უნდა მივუსწროთ... 

ყველაზე მეტად ეს მომენტი არ მიყვარს.. ფორიაქი, გადარბენა ... 

როგორც იქნა მოვკალათდი ადგილზე და დაიძრა ავტობუსი... მეორე სართულზე ვარ, ფანჯარასთან... გვერდით არავინ მიზის და ღმეერთო რა კარგია... შემიძლია ორივე სკამი დავიკავო, წამოვწვე და დავტკბე მგზავრობით...

გავიკეთე ყურსასმენები... ფანჯარაში ვუყურებ როგორ გარბიან ფართე მინდვრები ... უკვე მზე ჩასულია და სიბნელეც ჯერ არ დამდგარა... 

და ამდროს ისმის.. if you want to quit that's fine ... While you're out looking for cloud 9

ჰარისონის მეცხრე ღრუბელი... 91 წლის ლაივიდან  Cloud 9 (Live in Japan)

უცნაურობა

 ქაოსში ვართ. 

სრულიად ქვეყანა ... ქაოსში და ბრძოლებში. 

დღეს არის პროტესტის 98-ე დღე ... 98-ე.... თითქოს გააზრებაც კი რთულია...

ფეხმოუცვლელი, ჯიუტი, მშვიდობიანი და პრინციპული პროტესტის. 

არადა როგორი კარგი ამინდი დადგა... ქალაქგარეთ გასვლის,  ტყეში გადაკარგვის და ბუნებასთან კონტაქტის დღე. 

გავარდნის და თითქოს სიცოცხლის ახალი ძალით ავსების დღე. 

თუმცა დღეს პროტესტის დღეა... 98-ე დღე.. ჯიუტი, მშვიდობიანი და პრინციპული პროტესტის.