შეიტყვეს ჰითლუმში, რომ დორთონიონი დაეცა და ფინარფინის ვაჟები დაამარცხეს, ხოლო ფეანორის ვაჟები საკუთარი სამფლობელოებიდან განდევნეს. სასოწარკვეთილებითა და მრისხანებით აღავსო ფინგოლფინი ნოლდორთა სრულმა განადგურებამ (მაშინ ასე ეგონა) და მათ მმართველთა მარცხმა, ამხედრდა როხალორზე, თავის ვეება ცხენზე და ეულად გასწია, ვერავინ შეაკავა.
ქარივით გადაიქროლა მტვრიან დორ-ნუ-ფაიგლითზე და მისი ჭენების ყოველმა მნახველმა ასე იფიქრა, თავად ორომე გამოჩნდაო შუახმელეთში: რამეთუ ბრაზისგან გაშმაგებულ ფინგოლფინს თვალები ვალართა მსგავსად უელვარებდა. სრულიად მარტო მიადგა ანგბადის ბჭეებს, ბუკს ჩაჰბერა და კიდევ ერთხელ დასცხო ხმალი ბრინჯაოს კარიბჭეს. პირისპირ საბრძოლველად იხმო მორგოთი ... და მორგოთიც გამოვიდა.
ეს იყო უკანასკნელი შემთხვევა ბელერიანდის ომებში, როცა მორგოთი ანგბადიდან გამოვიდა და, როგორც ამბობენ, გამოწვევას სიხარულით არ დასთანხმებია; თუმცა უძლიერესი იყო მორგოთი ამქვეყნად, ვალართაგან მხოლოდ ის იცნობდა შიშს. სხვა გზა არ ჰქონდა მას, თავის სარდალთა წინაშე ორთაბრძოლაზე უარს ვერ იტყოდა; რამეთუ ფინგოლფინის ბუკის გუგუნი კლდეებს აზანზარებდა, ხოლო მისი ხმა მკაფიოდ და ცხადად ისმოდა ანგბადის ჯურღმულებში.
მხდალი და მონათა მბრძანებელი უწოდა მორგოთს ფინგოლფინმა.
" ... კარიბჭეს მიაღწია თუ არა, შედგა და შეჰყვირა: "გარეთ გამოდი ლაჩართა ხელმწიფევ! საკუთარი ხელებით შემებრძოლე! სამალავთა მძებნელო, მონათა მეთაურო, ცრუ და მუხთალო ! ღმერთებისა და ელფების მტერო, გიბრძანებ გამოხვიდე ! ერთი სული მაქვს ვიხილო კურდღელივით დამფრთხალი შენი სახე".
მაშინ კი ნელა ამოძვრა ღრმა საბრძანებლიდან მორგოთი და მისი ნაბიჯი გრგვინვად გაისმა მიწისქვეშეთში. შავაბჯარასხმული გამოვიდა იგი და, რკინისგვირგვინოსანი, მეფე ფინგოლფინის თავზე კოშკივით აღიმართა, ხოლო მოსევადებული ფარის ჩრდილი საავდრო ღრუბელივით გადააფარა ზედ.
ვარსკვლავივით ასხივებდა ფინგოლფინი მის ჩრდილში; რამეთუ მისი საჭურველი ვერცხლით იყო მოპირკეთებული, ხოლო ლურჯი ფარი - ბროლით გაწყობილი. ყინულივით მბზინავი ხმალი რინგილი იშიშვლა ფინგოლფინმა.
