ზაფხულის მთვარიან ღამეს ნელდორეთის ტყეში ხეტიალისას ბერენი უეცრად გადააწყდა ესგალდუინის პირას მარადმწვანე ბალახით შემოსილ მდელოზე მოცეკვავე ლუთიენს, ასულს თინგოლისა და მელიანისას.
ყოველგვარი კვალი განცდილი ტკივილისა წაიშალა ბერენის მეხსიერებიდან და მოინუსხა იგი; რამეთუ ლუთიენი იყო ულამაზესი ილუვატარის ყოველ შვილთაგან.
ფანტასტიკური ისტორიები აღიზიანებს მას, ვისაც წარმოსახვა არ აქვს - სერ ტერი პრატჩეტი
დღეს ამ უმაგრესი ბრიტანელი, კომიკური ფენტეზის ჟანრის, სატირიკოსი მწერლის დაბადების დღეა.
ფენტეზი საუკეთესო საზრდოა. ადამიანური ცხოვრება მასში სრულად არის წარმოჩენილი – მორალური კოდი, სამყაროში არსებული წესრიგის შეგრძნება და შიგადაშიგ უზარმაზარი მწვანე მონსტრებიო ბრძანა სერ ტერი პრატჩეტმა
და თავის ფენტეზიში ბლომად ბრიტანული იუმორი, კუ ატუინზე მოსკუპებული სამყარო (სამყარუნა), მონსტრები, ჯადოსნური სკივრი, რინსვინდი (დედამისი მის დაბადებამდე გაიქცა 🤷🏻♀️) და ორყვავილა გვაჩუქა
" ტოლკინი მოკვდა.
ჯ.კ როულინგმა თქვა არაო.
ფილიპ პულმანმა ვერ შეძლო.
გამარჯობა, მე ვარ ტერი პრატჩეტი."
ამ მაისურით ჩნდებოდა ხოლმე წიგნების ფესტივალებზე კომიკოსი ფანტასტი ავტორი ტერი პრატჩეტი
and so it begins...
“… კირდანის დახმარებით ეარენდილმა ვინგილოტი - ქაფის ყვავილი, ულამაზესი ხომალდი ააგო, რომელსაც სიმღერებში ასხამდნენ ხოტბას: მისი ნიჩბები ოქროსფერი იყო, ნიმბრეთილის წიფლისგან გამოკვეთილი ფიცრები - თეთრი, ხოლო იალქნები - ვერცხლისფერი, ვითარცა მთვარე.
„ეარენდილის სიმღერაში“ წვრილადაა მოთხრობილი გამოუკვლეველ ზღვებში და ფეხდაუდგმელ კუნძულებზე მისი მოგზაურობა;
ხოლო ელუინგი ეარენდილს თან არ წაუყვანია და იგი სირიონის შესართავებთან დამწუხრებული ელოდა ძვირფასი მეუღლის დაბრუნებას.
ხანდახან მართლა ძალიან მომენატრება ხოლმე პოლონეთი და ის სტუდენტური თვეები.. ისე მომენატრება ისე ისე მინდა მთელ ქვეყანას მადლობა და სიყვარული გავუგზავნო აქედან
ვარშავის ფერადი უბნები, ქუჩის მუსიკოსები, ოჯახის წევრებთან და აქაურ მეგობრებთან სკაიპით საუბრები .. იქაური ყურადღებიანი, ძალიან ყურადღებიანი ხალხი.. ცხოვრების მართლა სხვა თვალით აღქმა ... სწავლა და გართობა.. მულტინაციონალური გარემო...
 |
... და აჰა, (ელუეს) ერთხელ ვარსკვლავთა ქვეშ, ნან ელმოთის ტევრში ეულად მავალს, უეცრად იადონთა გალობა ესმა და, საამური ჰანგებით მონუსხული, გაქვავდა. ლომელინდთა გალობას შორის სადღაც შორიდან მომავალი მელიანის ხმა გაიგონა.
გაკვირვებითა და სურვილით აევსო გული.
გადაავიწყდა ხალხი და თავისი განზრახვანი, იადონთ მისდია უღრან ტევრში და გზა აებნა. ბოლოს ველობზე გააღწია და იქ, ღია ცის ქვეშ, ვარსკვლავთა შუქზე იდგა მელიანი.
ხეთა ჩრდილიდან შეხედა ელუემ მელიანს; ამანის ნათელს გაეცისკროვნებინა მაიას სახე.
მელიანს სიტყვა არ დაუძრავს;
ხოლო სიყვარულით აღვსილი ელუე მივიდა მასთან და ხელი მოჰკიდა. მყისვე ჯადოთი შეიკრა იგი; მრავალი წელი გაუნძრევლად იდგნენ ველობზე.
